geliriz bu dünyaya. Manevi kayıplar  günler,hatta saatler ve saniyeler geçtikçe başlar.Önce

o anı kaybederiz. Daha sonra vücudumuzdaki tüm hücreler yaşlanmaya ve bizi  büyük sonun başlangıcına götürmeye başlar. Pişmanlıklarımız,kaçışlarımız, kendi kendimizi yargılamalarımız olur. Hayatımızda dönüm noktalarımız, sevdiklerimiz,sevmediklerimiz,bağımlılıklarımız,

alışkanlıklarımız olur.Hepimizözeliz, bizden bir tane daha yok bu dünyada. Evrende tekiz.

Kendimize yakın bulduklarımız ve bulmadıklarımız,olumlu ve olumsuz yanlarımız...Biziz.

Yaşamda sadece mutluluktan ibaret değil,mutlulukla mutsuzluk,sevgi nefret,güzellik çirkinlik

kardeş aslında. Bu zıt gibi görünen kavramlar arasında geçiş yapmak o kadar an meselesi ki.

Yeterki hayatı olduğu gibi kabul edelim. İnsanca davranalım ve tabiiki hayatın bir mücadele

olduğunu unutmayalım. Ancak yeri geldiğinde köşeden hayatı seyretmeyi bilelim.Bilelim ki

 hayatada fırsat tanımış olalım. Hayatın bize karşı cömert mi yoksa cimri mi davrandığını

görelim. Bakalım hayat bize neler sunuyor? Ne sunuyorsa bence en iyisini sunuyor, biz

takdir edemeyiz iyilikleri de kötülükleride. Hayat bilir en iyisini.

 

İşte bu nedenledirki kaybettiklerimiz aslında kurtulduklarımızdır.Kaybettiğimiz anda üzüldüğümüz

aslında üzerimize hiç oturmayan aslında kaybetmeden öncede oturmamış olan giysilerdir. 

Yaşam böyledir,ona kendisini göstermesi ve  fırsat tanımamız için sürekli bize kendini hatırlatır

durur. Bize düşen ise onu her koşulda sevmek ve ona fırsat tanımaktır.

 

Sevgiler,