bir bütünüz aslında. Önce kendimizi affetmeliyiz sonrada diğerlerini...

 

Kendimizi affedip özgür bırakmalıyız. Özgür olalım ki kalbimiz beynimizle ortak hareket edebilsin.

Hepimizin bazen kalbimizin onayladığını beynimiz, beynimizin onayladığını kalbimiz onaylamadığı

için çelişkiye düştüğü anlar yokmudur?

 

Duygu ve mantık  birbirine çok yakışan ancak biraraya gelmeleri çok zor olan bir ikili.

Onları ortak müşterekte biraraya getirmek bize düşüyor. Ancak o zaman ideal bir yaşamın

kapılarını aralamamız mümkün olabiliyor.

 

Öncelikle bu hayatın sonsuz olmadığını kabul etmeliyiz. Öyleyse affedemediklerimizi içimizde

barındırmanın bize ne yararı var. Kaldı ki uğradığımız hiçbir zarar kalıcı değil.

 

Affetmek, o kişiye hakkımızı helal etmek değil yada o kişinin yaşam tarzını onaylamak onu hayatımıza

sokmak hiç değil. Affetmek o kişiyi herhaliyle kabul etmek. Ondan gelecek her türlü olumsuz negatif enerjiyi pozitife çevirmek demek.

 

Hayat karmaşık bir düzen içinde ilerlerken, bu karmaşanın içinde bütün taşlar yerini buluyor. Biz kendimizi ne kadar yorarsak yoralım olması gereken zamanda olması gerekenler oluyor.

 

Bu nedenle affetmek bizim şu kısacık ömrümüzde kendimize verdiğimiz güzel bir armağan.

Yaşamımıza verdiğimiz değer, kendimize kattığımız yaradanın mutlaka mükafatlandıracağı

büyük bir erdem...

 

Hepimiz bu hayatta değerliyiz, çünkü varlıkların en üstünüyüz insanız.

Değerimizi bilelim.....