Bir seneyi daha geride bırakırken neler yaşadığını değerlendiriyor insan.Hatırlamak dahi istemediğimiz zamanlar birde geri dönmek için şuanki herşeyden vazgeçebileceğimiz anlar.Maalesef her ikiside mümkün olmuyor.Zaman bolca verilmiş gibi görünen ama çok çabuk eriyen bir pamuk şekeri gibi.Her yaşta farklı düşünüp farklı kararlar alabiliyoruz.”Beni birkaç sene sonra daha iyi anlayacaksın”diyenleri kendimiz haklı çıkaracak olgunluğa erişiyoruz mesela.Eğitim hayatının bitimiyle gerçek hayatla tanışırmış insan.Pamuklara sarılı kalp giderde rekabeti,hırsı öğrenirmişsin.Ve bunları eleştiren sen bile kendini bu ortamların içinde bulurmuşsun.Küçükken “büyüyünce size ben bakacağım”diyen küçücük ağızlar nihayi an geldiğinde(büyüdüklerinde)”herkesin kendine göre bir hayatı var ya benimki?”demeyi öğrenirmiş.Ve zaman öyle birşeymiş ki yaptığın hataları mantıklı bir şekilde kendi ağzından söyletmeyi bilirmiş.

Herkesin hayatından kesitler dinlemişsinizdir muhakkak.Boşa geçen ömürler,hiç yaşanmaması gerektiği halde kazanılan tecrübeler,v.s.Yüzleri yaşlanmamıştır belki ama çoktaan içlerine gömmüşlerdir umutlarını ve bir daha geri gelmediğine inandıkları hayatta uyarırlar gençleri yani bizleri.Nasıl ki onsekizli yaşlarda sonu hata denilen şeylere kulak asmadan devam ettiysek şimdide hiç yaşlanmayacakmışcasına kulak asmadan tüketiriz günleri.Yeni yıl gelir seviniriz.Bir seneyi daha kayıp vermeden,sağlıkla bitirmek tabiki değeri bilinesi bir şey.Ama geçen 365 günde ne kattık kendimize,ne kadar dolu yaşadık değerlendirmeyiz çoğumuz.Bugün bir Atatürk’ten,Mevlana’dan gıpta ile bahsederiz.Ancak aramızdan bir nesil sonra isim bırakabilmek adına uğraşan kaç kişi var tartışabiliriz.

Soylu yaşam felsefesi ile alakalı okuduğum bir yazıyı özetle paylaşmak isterim sizlerle.Anafikir olarak kitapta bahsedilen soylu yaşam tamamen manevi doluluk anlamında betimlenmişti.Yazının sonunda bugün ölecek olduğunu düşün ne yapmak isterdin?diye bir soru geçiyordu.Gözümün önünde birden bir sürü yapmak isteyipte yapmadığım liste oluştu.Neydi düşündüklerimi hayata geçiremeyişim?Sanırım yaşıma olan güvencim.Nasılsa daha gencim,bu benim için henüz ağır olur,belki bir beş sene sonra vs.vs.Ancak kitapta yazdığı gibi “ya bugün ölürsen?”arkandan nasıl bir isimle anılacaksın.Kaç kişi yokluğunu farkedecek zaman geçsede.Yoksa sendemi “boşa geçmiş bir ömür yaşamış olacaksın?”Evet şimdi bir sene daha bitiyor.Bu sene biriktirdiklerimizi,düşleyipte gerçekleştirdiklerimizi ve daha neler yapabileceğimizi düşünüyor olmalıyız belkide.Herkes kendine sorabilmeli”Ben Ölünce Kim Ağlar ve Ne Kadar İnsan Yokluğumu Farkeder?”diye.