Öyle bir doldurmalı ki resim çerçeveyi ne yanlardan taşmalı ne de boşluk bırakmalı.Tam "cuk "dediğimiz kavramla oturmalı yerine.Herzaman mümkün olmuyor ne yazıkki.Babamın sık sık dile getirdiği bir laf vardır aslında "tırnağın varmı başını kaşı" der hep en emin tavırlarıyla.Hergün biraz daha bilgeleşiyor insan manevi anlamda.Duyduğunda dibine inemediği şeyleri yaşayıp gördükçe denklemi kuruyor ve o zaman anlıyor anlatılmak isteneni.Şimdilerde boş çerçevelerdeki resimleri doldurmak bizlere düşüyor.Mutlu olmak mı istiyorsun?ozaman olmanın yollarına bakıcaksın.Bu yolda seninle olmak isteyen varsa bırakacaksın kendi gelsin.Ama yine bel bağlamak yok.Hayatını kendin şekillendirecek,en güzel resmini sen seçip karşına koyacaksın.

 

 

 

             Önce kendi başına olmayı başar kendinle barış ki gerçek mutluluğun getirdiği sevinç ozaman gözlerinden okunabilsin.Aksi halde yaşadığın her mutluluk gelip geçici anların geçici heveslerin hatıraları olarak kalacak.Ve birgün o meşhur birileri hayatından çıktığında sen ne yapacağını nerden tutunup nerden başlayacağını ve hatta nerde kaldığını hatırlayamayacak kadar eksik kalacaksın.Şimdi mutluluk paylaşıldıkça anlam kazanır diyenlerdensin belkide.Aslında parfüm gibidir sevinç,enerji,neşe dediğin.Önce sen kendine sık ki tatlı bi esintiyle yayılsın çevrendekilere.

Fedakarlık yaptın ve kırıldınmı?Bırak kıran üzülsün aklına geldiğinde.Acı çektin ağladınmı?Aşk kapalı kapılar arkasında yaşanmayacak kadar cesurdur.Bırak giden üzülsün baskılayıp yaşayamadan yitirdiklerine....Sen önce kendinle bütünleş iç yolculuğuna çık ki hayat sana en yakın olanı getirsin döndüğünde.....

 

 

Sevgiler