Yaşadıklarınızı içinizden değerlendirirken,günlük hayatın meşgalesiyle zamanı,dünü,bugünü unuturken kendinizle kaldığınızda hatta kalmasanız bile kalabalık yalnızlığın içinde kendinize benzer bi yüreğin olmadığına inandığınızda bi mucizeniz oldumu hiç?Benim oldu....

Sözlerimi elemeden olduğu gibi süslemeden konuşabildiğim,sevincimi paylaşmak istediğimde ilk sırayı almayı başaran,geçirdiğim her günün kritiğini yapmak için heyecan duyduğum mucizem oldu.Hani bazı şeyler alışkanlık haline gelir ya hep "ilk o arasın ilk mesajı o yazsın"diye karşıdan bekleriz.Kendimizi önemli hissetmek isteriz belkide.Siz sıraya bırakılmaksızın,cevap veremediğinizde meraklandıracak kadar önemsendinizmi hiç?Bundan büyük mutluluk ve herşeyin değerini önemini yitirdiğimiz bir devirde çıkarsız ilişkilerin olduğuna inanmak mucize değilde nedir?Yaptığınız her işe alkış tutan.sizi yüreklendiren,zor anlarınızda destek için bekleyen biri oldumu hiç?Benim oldu ve ben ona kocaman teşekkür ediyorum.Şimdi bunları okuduğunda yüzündeki tebessümü hayal edebiliyorum ve sadece cansın!!!diyorum:)Eminim o kendini bilecek ve eşsiz kelimelerini yazmak üzere hemen harflerini dizecek.

Sevgiler sana....