Arkamızı dönüp gitmekte,kırıcı olurken çekinmemekte hepimiz ne kadar da bonkörüz.Bencilliğimizi en üst seviyelerde tutabilecek kadar cesuruzda severken,minnet ederken,överken bir o kadar pintiyiz.Hangimizin kalbi kırık değil ki yada hangimiz kırmadık birilerini....Ve yaşadığımız sürece daha nicelerini.Bir parçası olduğumuz anne ve babamızın bile karşısına geçtiğimiz olmamışmıdır?Yada sessizce doğduğumuza isyan ettiğimiz.Ne yazık ki boyumuzdan büyük hep öfkemiz.Henüz anne karnında başlamıyormuyuz sevdiklerimizi tekmelemeye?Sandıklarımız ve gerçekten yaşadıklarımızla kısıtlı hep hayatlarımız.Sürekli ifade etmek zorundayız kendimizi.Çünkü herkes patlamaya hazır bir bomba gibi kavgaya tartışmaya tedarikli.Ne sevmeyi biliyoruz ne de mutlu etmeye ayıracak vakti bulabiliyoruz.