Aslında benim başkentimiz olan Ankara’ya iline bir lafım sözüm bulunmamaktadır. Bu vesileyle de Tüm Ankaralı kardeşlerimizi selamlarım. Acaba Ankalı olmak insan da bir başkalaşma yapmakta mıdır? Gerçi bu yaşadığımız yere göre etkilenmemiz mümkün değildir.

Mersin İlinde yaşayanlarınız, buraların havasını soluyup suyunu içenlerin varlığı içerinizde mutlaka ki bulunmaktadır. Mersin bir başka şehirdir. İstanbul’dan yanıma gelip kalan bir arkadaşım bulunmaktaydı. Bir yıl civarın da birlikte onunla Mersin İlinde kaldık. Şimdi o ABD’de kalıyor. Ona ben başka Mersin yok. Burası Mersin derdim. Hem de çok yüksek sesli bir şekilde haykırırdım. Zevk duyardım bunu demeye. İstanbul’a ben de gitmiştim. Ama oralarda ben yaşamamıştım. Oraları bilmemekteydim. Ne var ki Askerlik hizmetim oralara düştü. Büyük Çekmece Askerlik Şubesin de asteğmen oldum. Oraları o zaman boyunca daha iyi bir şekil de tanıdım. Şaşırdım. Gerçekten de büyüktü. Devasaydı. Ama bir o kadar da duygusuzdu. Yaşadım. Ama kitaplarla nefes almaya çalıştım.

İstanbul geriler de kaldı. Şimdi gene Mersin’deyim. Benim canım Mersinim. Benim Şehrim. Nedense Mersini tanıdığımı, bildiğimi zannederdim. Ben yerlisiyim derdim. Ama değil yerlisi ben yabancısı dahi değilmişim. Öğrendim. Gördüm. Duydum. Yaşadım. Ve halen öğreniyorum. Mutlaka ki diğer şehirlerimizde de aynı şeyler yaşanmaktadır. Başkentimiz Ankara haricinde diğer şehirlerimizde de bu Mersinimizde yaşanan olaylar bulunmaktadır.

Mersinde ne iş yaparsan yap Ankara yoksa için de boş. Ben Ankara ya gidiyorum illa deyivereceksin. Ya da ben Ankara’dan yeni geldim. Zannedersin Ankara’ya giden adam Çankaya köşküne toplantıya gidiyor. Ama aynen de hava budur. Allah! Allah! Dedirtmek ister karşısında kine. Sen neymişsin be ağabey!

Sen büyüksün. Sen osun sen busun. Hikâye Ankara’ya gidiyorsun da ne pok oluyor be kuzum. Bunca yıldır gittin de ne oldu. Ben Ankara’ya gidiyorum. Vay anasını bak o Ankara’ya gidiyormuş. Üniversiteyi bitirdiğim yıllardı. Ben de anakaraya gittim. Giderken de her bir kişiye bak ben başkente gidiyorum. Ha varmı! Meclise iletmem gereken bir konu diye takılıverdim. İşte o gidişimde ben de kalktım ve bu sefer meclise gittim. Gideyim be dedim. Ne olacak bir göreyim ben de oralara gitmiş olayım dedim. Gittim. Sordum Mersin Millet Vekillerinden kim var acaba dedim. Mecliste o an odasında bulunan tek Millet Vekilimiz Ali Er’miş. Kendisini tanımam etmem. Ama nasıl gideceğimi tarif ettiler ben de gittim odasına. Baktım oturuyor. Merhaba, merhaba.

Bana ve yanımda ki arkadaşıma bir çay bile ısmarlamadı. Uzaylıymışım gibi bana baktı. Ama iyi davrandı. Kötü bir adam değildi. Ama iki cep telefonu da aynı anda çalmaktaydı. Ayrıca Meclis telefonu da meşguldü. Bizden başkaları da vardı. Ama çay ısmarlamadı. Duydum ki kendisi en çok ziyaret edilen Millet Vekiliymiş. Ve en çok o çay ısmarlarmış gelenlere. O yüzden çay parası çok ödermiş. Sizler diyebilirsiniz ki o çalışmıyor hep mecliste oturuyor. Diğerleri çalışıyor da ondan. Ya da diyebilirsiniz ki o hep mecliste odasının başında ve gerçek çalışan o, ondan bu fazladan verilen çay paraları falan.

Nasıl istersen ne istersen de. Özgürsün. Bana çay ısmarlamadı. Belki yoğundu. Belki meşguldü. Ama bana o zaman iyi davranmıştı. Ben ondan bir şey, istemedim. Anlattım ona Meclise ilk kez geliyor görüyoruz. Maksat muhabbet olsun. Belki bizim de Milletin Vekilini angaryadan meşgul etmemiz hatalı ama ben Mersinli değil miyim? İşte durum bu!

Mersin şehrimizde insanların ağzından illa ki bir Ankara lafı çıkacak. İlla ki çıkmalı. Çıkmadığı takdir de adama alınmıyorsunuz. Bana da durmadan söyleniverir. Ankara’ya gidelim. Ne pok var Ankara’da. Altın, elmas mı dağıtıyorlar. İlim için Çin misali bir olay mı var yoksa. Piirim aslında halk bellemiş Ankarasız bir iş olmayacağını millet öğrenmiş ya. Başı çeken ağabeylerimiz de tutturmuşlar bir Ankara türküsü gidiveriyorlar. Aslı ve gerçeği hepsi bundan ibaret! Gitmeseler de gittim geldim deyiveriyorlar. Peki ya Ankara’dakiler nereye gidiyorum diyorlar. Artık bilmem ama aralarında mutlaka ki ABD’ye gidiyorum diyenler vardır her halde.