Üzgünüm hem de çok....
Hayat devam ediyor, ağlıyoruz ama ne yararı var ki.
Ağlamak çözüm değil neyazıkki
Hangi annenin binbir emekle büyüttüğü evladını,
hangi babanın Aslan oğlunu,
hangi yuvaya düşen ateşi,
hangi yetim kalmış çocuğun boynu büküklüğünü,
hangi kardeşin yüreğine düşen koru dindirebiliriz.
Hadi şimdi herkes anlatsın bir hiç uğruna can veren bu çocukların ailelerine siyaseti, politikayı, stratejiyi, savaşı, terörü, savunmayı, şehitliği, cenneti, cehennnemi...
Bir daha  evladının geri dönmeyeceğini bilmenin
kanattığı yüreğin acısını kim dindirebilir?
Can çekişerek mi vermiştir son nefesini?
Son sözleri ne olmuştur...
Hiçbir açıklamanın telafi edemediği bir yokluğun başlangıcında olduklarını bilir onlar...
Bazen sesini duyarlar, bazen de kokusu gelir odasından...