Ben hep yanlız ağladım, ne ağlama diye teselli edicek biri oldu yanımda,nede başımı omzuna yaslayıp sımsıkı sarılacak biri,ne gözlerimden yaşları sildi biri, ne derdin diye sordu biri ? nede derdime derman oldu! Ne aşık oldum kahır fermanımı yazdı biri, nede aşık olduğumu farketti biri. Gözyaşlarımın her bir damlasında bir anlam vardı, halbuki, manası derin anlaması güç ama anlayana kolaydı, ama anlayabilen hiç olmadı. Sözlerim vardı dudaklarımdan süzülemeyip gözlerimden fışkıran. VVVe içimde yaralar vardı kanayan ama dışa akmayan, içinde boğulduğum yaralar. Ne kimse duyabildi içimdeki feryadımı, ne yarama merhem olabildi!!! Ben hep yanlız ağladım ve yıldızlarıda hep yanlız saydım, geceylede yanlız sohbet ettim, içimdeki boşluk ve karanlığı alıp karşıma çook sabahladık senelerce. Ne karşımdakini anlamaya fırsat bulabildim, nede bulduğum fırsatları değerlendirebildim. Yanlız ağladım yanlız kanadım derken, ömür gitti elden. Yaşlanıverdim neolduğunu anlayıveremeden. Halbuki ben zaten yaşlı doğmuştum, acı ve hayat denen kundağa sarmalanmıştım uyumuştum...