Anadolu’nun küçük bir köyünde yaşıyoruz biz. Tam sekiz kişilik bir aileyiz. Annem babam ve beş kardeşim. Ama bu kadarız sanmayın 2 inek,3 koyun ,3-5 de tavuğumuz var. Onlarda bizim aileden hem biliyor musunuz isimleri de var. Benekli olan ineğimizin adı ümit, düz olanında sevgi. Bize her gün süt veriyorlar. Onarın sayesinde yaşıyoruz desem yeri. Sevgi ve ümit olmasa ölürüz herhalde. Bir kere kaybulmuştu da bizim o güzel ümidimiz ne kadarda mutsuz olmuştuk. Ümitsiz yaşanır mı hiç, sevgi bile hastalanmıştı ümit olmayınca, yalnız kalınca. Kendi halinde yaşamaya çalışan bir aileydik işte. Babam ellerinin artık nasır tutacak yeri kalmayan bir adamdı. Satsa para etmeyen ekse ürün vermeyen bir karış toprakla uğraşır dururdu her gün. Tarla küçüktü belki ama babamın yüreği genişti toprağa inat. Hiç geniş olmasa alabilir miydi bizi her akşam oraya misafir. Hepimiz sığardık babamın yüreğine o kadar sıcaktı ki. Ya annem hiç üzmedi bizi. Siz hiç gönlünüzce boyadınız mı evinizin duvarlarını, çamura girebildiniz mi hiç çıplak ayak. Sokaktan dönerken heryeriniz çamur, anneniz sizi kucağına alıp öptümü. Bir kere sesini yükseltmez mi insan bir kere kızmaz mı. Hayır hiç kızmadı hiç söylenirken duymadım annemi. Biz kendi halinde bir aileydik işte, annem babam ve 5 kardeşimle ha unutmadan iki inek 3 koyun ve 3-5 tavuğumuz vardı bir satsan para etmez eksen ürün vermez tarlamız. Herkesin bir arabası vardı bizim evde. Babam hangisini istersin deyince ben hızlı olsun dedim ha birde baba mavi renk olsun erkek adam mavi araba kullanır. Kardeşim kırmızı olsun baba dedi benimki. Babam hiç kırar mı bizi. Bastırdı parayı aldı. Bizim evin önünde tam sekiz arabamız vardı. Annem istemem ben ev al bana dedi ama, babam evde alırız dedi hanım. Nerden alalım söyle bana hangi şehirde olsun evin, kaç katlı olsun, içini isteğine göre yaptıralım. Biz kendi halinde bir aileydik işte, annem babam ve 5 kardeşimle ha unutmadan iki inek 3 koyun ,3-5 de tavuk vardı, bir de satsan para etmez eksen ürün vermez tarlamız. Annem evine kavuştu nihayet her yer istediği gibi, banyoda küvet, mutfak desen harika, çamaşır makinesi, bulaşık makinesi ve daha neler. Annemin elleri çatlak, soğuk su acımıyor insana,elde yıkanır mı onca çamaşır onca sene. Bir kere şikayet etmez mi insan, etmedi biliyor musunuz. Annem evin o güzel manzaralı balkonuna çıktı, rüzgarı saçlarıyla dans ettirirken yine şükretti haline. Babamın sesi durdurdu dansı , Hanım bak burada ne var, hani uzun zamandır istediğin elbise buydu değil mi. Annem havalarda isteyip de alamamıştı yıllar önce. Annem babama sarıldı, ağladı dakikalarca. İnsan mutluluktan ağlarmı bu kadar. Yıllarca beklediyse içinde mutluluk gözyaşı diner mi öyle kolay. En küçük kardeşim annemin eteğinden tutuyor. Daha 5 yaşında. Küçükten beri sümüklüydü hep, sadece o mu hepimiz aynıydık. Soğukdan akıyordu burnumuz. Sen soğuktan korunmak için 8 kişi yattın mı hiç aynı yatağa kaloriferin kardeşlerin oldu mu hiç. Kedi yavruları gibiydik. Biz kendi halinde bir aileydik işte, annem babam ve 5 kardeşimle ha unutmadan iki inek 3 koyun ve 3-5 tavuğumuz vardı bir satsan para etmez eksen ürün vermez tarlamız. devamı haftaya