Evet kendisi Yılmaz Güney'in Elifi. Bilinmeyen kızı, canı ciğeri aynı zamanda içindeki koruma içgüdüsüyle sevgisini birtürlü gösteremediği...

 

Haliyle çok merak ettim. Otobüste alelacele yazarın notu olan bir sayfalık bölümü okuduğumda romanı bir solukta okuyacağımı anlamıştım. Gerçektende düşündüğüm gibi oldu. Olaylar film şeridi gibi gözümde canlandı. İşin ilginç yanı roman bittiğinde romanın kahramanlarının, gerçekte var olmaları nedeniyle internette onların hayatını incelerken buldum kendimi. Çünkü bana göre hikaye bitmemişti.

Sizlerle, belkide ençok etkilendiğim o bir sayfalık bölümü paylaşmak istiyorum ve bu kitabı mutlaka okumanızı tavsiye ediyorum.

 

Bazıları geçmişlerini unutmayı seçerler,bazılarıda geçmişlerindeki kişiler ve görüntülerle, hayaletleriyle yaşamayı başarırlar.Bir tür kadecilik mi, yoksa yerleşik bir iç huzurun göstergesi mi?

Benim durumum hiç öyle olmadı.

Geçmişime hapsolmuş, saplanıp kalmıştım. Acı çekmiştim ve kendimi o geçmişi anlamaya adamıştım.

Geleceğimi,uçurumlar ve vadiler arasında, hiç yılmadan, çatlakları birleştirebilme ve gediklerin içini doldurabilme çabasıyla kurdum.

İnatla bir anlam vermeye çalıştım, hiç de anlamı olmayana.

Bütünlüğün bozulmasına hep direndim.

Neye yaradı bu kadar fırtına?

Kendimi böylesine çıplak ortaya koymam gerekli miydi?

Artık bu sorunun cevabı bende değil.

Cevabı evrende.

Sadece birkaç günlük ömrü olan kelebekte.

Cevabı, acı çeken çocukların bakışlarında.

Çocuklarından yoksun kalan annelerin,babaların kalbinde.

Bir çocuğun, annesiz babasız geçen herbir günü, aynı zamanda bir anneyle babanın çocuksuz geçen bir günü.

Yokluğun özlemi, karşılıklı.

Bugünün yetişkinleri olan dünün çocukları,

içinizdeki ışığı özenle koruyun, asla sönmesin!

 

 

Işık ve sevgiyle kalın...