Hayat tecrübesi denilen acımasızlık, bazen geçen yılları boşa tüketmiş izlenimi yaratıyor. Sen de tükeniyorsun bu arada. Artık hayatın altın  tepside sunulan bir şey olmadığını görüyor ve sadelik istiyorsun tüm hayatın için. Sakinlik arayıp, huzur diliyorsun tanrıdan. Hırsların kalmıyor, bir zaman sonra. İyikilerin yerini keşkeler alıyor. Yaptığın sıçramalardan pişmanlık duyuyorsun. Uzun solukluluk arıyorsun. Yükselme trendi yerine stabil olmayı tercih ediyorsun. Sığlık arıyorsun ilişkilerde derine inip yorulmak istemiyorsun. Maneviyata daha çok yöneliyorsun. Anneni daha çok anlıyorsun. Daha çok anne oluyorsun. Yaşadığın  olumsuzluklar hakkında vardır bir nedeni diye düşünüp,önyargılarından sıyrılıyorsun. Herhangi bir hastalık yada ölüm haberi aldığında hüngür hüngür ağlamak yerine soğukkanlılığını koruyorsun. Rahatlık ön planda oluyor her konuda. Keyif kahveni her koşulda içmek istiyorsun. Birşeyi sıkı sıkı tutmak yerine kalırsa senindir,giderse zaten senin olmamıştır mantığıyla hareket ediyorsun. Hoşgörü katsayın yükseliyor. Affedemiyorsun kolay kolay. İnsanları daha kolay tanıyor daha az vakit kaybediyorsun. Hakedene veriyorsun, hakettiği kadar. Adalet duygun başkalaşıyor ilahi adaletin olduğunu ama bu dünyada değil belkide başka bir boyutta karşımıza çıkacağına inanıyorsun. Küçük bir çocuğu mutlu etmenin yaşattığı hazzı daha çok hissediyorsun. Her gün geçtiğin yolun değerini, nasıl gidiyor sorusuna verdiğin aynen devam sözünün ne muhteşem birşey olduğunu anlıyorsun.Herşeyden önce seni sen yapan değerlerin kıymetini anlıyorsun.

 

Bütün bunlar bana  Bulutsuzluk Özleminin dizelerini hatırlıyor, her nefes alışımız bayramdır.

Bir umuttu yaşatan insanı... Umudumuzu hiçbir zaman yitirmeyelim.