Tarifini yapamadığım büyülü soğuk çöktüğünde üstüme,

Artık dayanamayacağımı ve daha fazla katlanamayacağımı biliyorum…

Yaşa diyorsun ama ölen ruhumun ardından gitmek istiyorum…

Bana canından can verdiğin gibi ellerimden tutmanı,

Bu soğuk sessizliği durdurmanı istiyorum… Anne!

Uzuvlarımın eridiğini her dakika böyle hissedince içimde,

Yakalayamadığım her an böyle kaçıp giderken delice,

Hani her gece saat üçü gösterdiğinde,

Uyuya kalıpta kontrol etmediğinde,

Her şeyin bittiğine inanmaktan korkuyorum anne…

Saçlarımı okşayıp susturduğun…

Varlığını inkâr etmeye çalıştığın, sanki hiç olmayacak gibi düşündüğün,

Ölen ruhumun ardından gitmek istediğim,

Bir yola girdim,

Ne olursun bırak artık beni anne…

Öleceğini bile bile, yaşamın karanlığı ve korkutucu soğuğuyla yaşamak çok zor,

Başımı koyduğum yastığımdan kaldırmanı,

Gecenin karanlığında değil, gündüzün, güneşin bana güldüğü vakit,

Teslim etmeni istiyorum bedenimi artık anne…

Azrailin her gece başımda nöbet tuttuğu gecelerde,

Sen uyurken teslim olursam eğer,

Durdurmaya çalıştığım dakikaları,

Sana sevgiyle bakan gözlerimi seni son kez göremeden kapatırsam sonsuzluğa…

Direnemedim, tutunamadım diye kızma, beni affet n’olursun anne…

Kaçıp giden her anı yakalamak ve daha güzel yaşamak isterken içimde…

Ama geçmiş, geçmişteki kadar güzel olmayacaktır artık…

Bilsem ki öyle, hiç tereddüt etmeden kaçıp giderdim geçmişe…

Ve ölen ruhuma…

İçimdeki ölümü artık inkâr edemez oldum.

Anlarımın daraldığını bilerek yaşamak,

Yaşamak buysa, ölümü bile bile var olmaya tutunmak,

Artık daha fazla yorulmak istemiyorum anne…

Sanma ki insan sadece toprağın altına girince ölüyor,

Eğer mümkünse bana can verdiğin gibi,

Artık beni ölümün ellerine teslim etmeni istiyorum anne.

İçlerimde eriyen, eridikçe de bile bile direnmem,

Ve kalkıp gitmek istediğimde,

Her gece defalarca gelip, ölümün dokunduğu anlımdaki izleri o yumuşak, o şefkatli ellerinle silmen…

Artık biteceğini bile bile, sırf senin için istediğim bir yaşam…

Ölümden kurtarmak yerine, ölümü daha da zorlaştırıyor anne…

Mecalim kalmadı,

Ölümün soğukluğuyla kaskatı kalmış bedenimi, yatağımdan kaldırdığın zaman,

Etlerimin, yatağımda kaldığını görmeni,

Dağılan bedenimi toplarken, acı çekmeni ve yine ağlamanı istemiyorum anne…

N’olursun bırak artık, bırak da!

Ölüm tamamen çürütmeden içlerimi, teslim olayım…

Ne olur bırak da ölen ruhumun, ardından gideyim anne… !denizbatu!